Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου 2012

Αδυνασία του Ε. Παπάνη

Αδυνασία- Αφιερωμένο στους χωρισμένους γονείς

Του Ευστράτιου  Παπάνη, Επίκουρου  Καθηγητή  Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου- ψυχολόγου, 
Η οργή που μετατρέπεται σε πικρία, η ελπίδα που λιγοψυχεί και περιχαρακώνεται, η ματαίωση που αρχίζει να πολιορκεί την παραμυθία. Ο χρόνος ανεπαρκής, κοροϊδεύει με το αδυσώπητο πέρασμά του και εξαπατά με τις εναλλαγές.
Αμηχανία, συγκάλυψη, καχυποψία, επιφυλακτικότητα, νοσταλγία, απελπισία, λόγια που ματαιοπονούν να νικήσουν τη σιωπή, στοργή, που αγωνίζεται να διατηρηθεί και να χωρέσει μέσα σε μερικές ελάχιστες ώρες. Παιδιά, που προσποιούνται πως δε βαριούνται ή που λυγίζουν μη υπομένοντας το δίλημμα.
Παιδιά, που μηχανεύονται, που χειρίζονται, που καρκινοβατούν με μια πληγωμένη αυτοεκτίμηση, που εξαπατούν το πένθος, που εξοικειώνονται με τον αποχωρισμό και διαρκώς αναπαράγουν το ίδιο αμείλικτο ερώτημα: Γιατί δεν μπορούμε να έχουμε και τους δυο.
Η στιγμή του αποχωρισμού, που απειλεί τον αυθορμητισμό, γελοιοποιεί τη γνησιότητα και συμμαχεί με την αθέλητη επιστροφή σε μια ανενδοίαστη, επίπλαστη καθημερινότητα. Η αγάπη  ξανά σε πρόγραμμα, οριοθετείται, καθορίζεται, μονοπωλείται και περιγράφεται από νόμους, ασφαλιστικά μέτρα, παλινωδίες, μάχες για τη λεπτομέρεια και συμβάσεις.
Οι γιορτές τελειώνουν και τα παιδιά πρέπει να επιστρέψουν στον κηδεμόνα, που έχει ορίσει κάποιο βιαστικό δικαστήριο, υπακούοντας σε νόμους ανθρώπινους, ελλειμματικούς, ανεπεξέργαστους και άκαμπτους.
Οι λύσεις του Σολομώντα ανεπίκαιρες και η δικαιοσύνη κρούει πρύμναν ενώπιον της μεροληψίας, των στερεοτύπων και της μοναδικής διεξόδου: Της συγκηδεμονίας. Αν κάποιοι δεν επιτυγχάνουν ως σύζυγοι, δεν έχουν αποτύχει ως γονείς. Και κανένας σύγχρονος νομοθέτης δεν έχει την ισχύ να επιμερίσει την αγάπη και να αποφανθεί με βεβαιότητα για το ορθό.
Ο πατέρας, που αγνοείται, που εκδιώκεται, που απομακρύνεται, που ηττάται, που καταδικάζεται από την γονική αποξένωση και που ονειδίζεται από την ισοπεδωτική πραγματικότητα των τέκνων του, της τόσο απόμακρης και ανοίκειας πλέον από αυτήν, που κάποτε είχε ζήσει και συν-διαμορφώσει.
Ο πατρικός ρόλος υπό διωγμό, τόσο λησμονημένος από τους τηλεοπτικούς ψυχολογίζοντες, τόσο κακοποιημένος από τους θιασώτες των εύκολων διαζυγίων, τόσο αποδεκατισμένος από τις κίβδηλες μετριότητες του προοδευτισμού και τις υστερικές μαινάδες της σεξουαλικής επανάστασης.
Ο πατρικός ρόλος, που υποβαθμίζεται, αλλοιώνεται, λοιδορείται και αποψιλώνεται στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης χειραφέτησης και ενός ακήρυχτου πολέμου των δύο φύλων, ο οποίος τεχνηέντως διατηρείται ακόμα και στις μέρες μας, επιδοτούμενος από ευρωπαϊκά προγράμματα και χορούς εκατομμυρίων.
Δεν υπάρχει ανισότητα εκεί που πλεονάζει η αγάπη, εκεί που προπορεύεται το ‘ους ο Θεός συνέζευξεν, άνθρωπος μη  χωριζέτω’.
Δεν υπάρχει βία και απορία εκεί που το οικοδόμημα στεριώνει με τη συναίνεση και την κοινή προσπάθεια. Δεν υπάρχει αντίθεση εκεί που η φροντίδα είναι συνώνυμη με την καρτερία, το σεβασμό, την τρυφερότητα και τη μέριμνα. Αλλά επικρατεί σπαραγμός σε όσες οικογένειες η φιλαυτία ποδοπατεί τη σύνεση και ο ατομισμός εμπαίζει την ηθική.
Η μόνη επίκαιρη και ανεκτή απάντηση της κοινωνίας στις τερατώδεις συνέπειες του διαζυγίου, που ο νόμος θα μπορούσε να ορίσει, είναι η υποχρεωτική εκπαίδευση των γονιών μετά το χωρισμό στην από κοινού επιμέλεια των τέκνων, στην ψυχολογική υποστήριξη της εν διαστάσει οικογένειας και στην κατάρτιση κοινών δραστηριοτήτων και προγραμμάτων προς χάριν των παιδιών.
Όλα τα υπόλοιπα πηγάζουν εκ του πονηρού και εγγυώνται προσωπικότητες, που σαγηνεύονται από τη νεύρωση και την κατάθλιψη: Και πάντα έρχεται η ώρα, που τα παιδιά θα αναζητήσουν πεισματικά τον απόντα γονέα, θα επιρρίψουν ευθύνες και θα αποδειχθούν οι πιο στυγνοί και αλύγιστοι κατήγοροι. Όμως,  ο χαμένος χρόνος δεν θα μπορεί με τίποτα να εξιλεωθεί και η ευκαιρία θα είναι πια απούσα.
Αλλά παρά τις αιτιάσεις και τις εκλογικεύσεις, ο νους μας αυτές τις μέρες τις γιορτινές, τις επιδεικτικές και τις παράφορες, τις εποχές τούτες, που καραδοκούν να φαλκιδεύσουν τη νηφαλιότητα, και να καταποντίσουν την ψυχική γαλήνη, ας στραφεί στους γονείς εκείνους -άνδρες και γυναίκες- που στερούνται τα παιδιά τους ή που υποχρεώνονται να τα χαρούν για λίγο μέσα σε ένα πνιγηρό και οριοθετημένο και τεχνητό περιβάλλον. Γιατί ίσως η μόνη μορφή αθανασίας που διαθέτει ο άνθρωπος είναι τα παιδιά και η στέρησή τους ισοδυναμεί με όλεθρο.
 

Τετάρτη 31 Αυγούστου 2011

πριγκίπισσα παντρεύεται την σταχτοπούτα...!!!

Στη νέα γενιά παραμυθιών η Σταχτοπούτα ερωτεύεται... την Πριγκήπισσα

Ομοφυλόφιλα... παραμύθια...

Δεν το περιμένατε ότι θα γινόταν κι αυτό κάποια στιγμή; Κι όμως, η gay υποκουλτούρα περνάει τώρα και στα... παιδικά παραμύθια... Η κοινωνία των ομοφυλοφίλων προσπαθεί με κάθε τρόπο να γίνει αποδεκτή και να περάσει ως φυσιολογική, τώρα χτυπώντας και στο θυμικό μικρών παιδιών!!! Η νεαρά κόρη της παιδικής ταινίας δεν ερωτεύεται τον πρίγκηπα, αλλά...
την πριγκήπισσα! Το μυαλό που σκέφτηκε μάλιστα το σενάριο, προσπαθεί να μας κάνει να νιώσουμε ενοχές, λέγοντας:


"This film is a fairy tale about a little girl who needs to learn to love herself. It's for every little girl and boy out there that feels different without understanding why. I’m making this film because growing up there were no books or films about people like me. There was a Disney princess for every color of hair and every country, but no princess ever had a girlfriend. As a kid I was afraid that by talking about my feelings, I would lose the people in my life I loved the most. I’m making The Maiden and the Princess so no kid ever has to feel that way. We as a society need to encourage individuality in children, even if it means exposing them to things we are afraid of."

Μετάφραση: "Αυτή η ταινία είναι ένα παραμύθι για ένα μικρό κορίτσι, που πρέπει να μάθει να αγαπά τον εαυτό του. Είναι για κάθε μικρό κορίτσι κι αγόρι εκεί έξω, που αισθάνεται διαφορετικό, χωρίς να κατανοεί το γιατί. Φτιάχνω αυτήν την ταινία, γιατί καθώς μεγάλωνα δεν υπήρχαν βιβλία ή ταινίες για ανθρώπους σαν εμένα. Υπήρχε μια πριγκήπισσα του Ντίσνεϋ για κάθε χρώμα μαλλιών και κάθε χώρα, αλλά καμία πριγκήπισσα δεν είχε ποτέ φιλενάδα. Σαν παιδί φοβόμουν, πως με το να μιλήσω για τα αισθήματά μου θα έχανα τους ανθρώπους που αγαπούσα περισσότερο στη ζωή μου. Φτιάχνω την ταινία "The Maiden and the Princess", ώστε κανένα παιδί ποτέ να μην πρέπει να νιώσει έτσι. Εμείς, ως κοινωνία, πρέπει να ενθαρρύνουμε την ατομικότητα στα παιδιά, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει να τα εκθέσουμε σε πράγματα που φοβόμαστε."

Προσωπικά η τακτική τους μου θυμίζει το μύθο του Αισώπου με την κολοβή αλεπού... Δεν τον θυμάστε; Εν ολίγοις, για να δικαιολογήσει η αλεπού την κομμένη της ουρά - "δώρο" από παγίδα ενός κυνηγού - για την οποία οι άλλες αλεπούδες την κορόιδευαν, προσπάθησε να το πλασάρει ως... νέα μόδα.

Παρακάτω το trailer της ταινίας-παραμύθι "The Maiden and the Princess". Κάτι που αναμένεται τα παιδιά σας να... λατρέψουν... Τα συμπεράσματα δικά σας!


http://greekvoices.blogspot.com

Πέμπτη 11 Αυγούστου 2011

Προσοχή σε επονομαζόμενους.....'ΓΟΝ.ΙΣ'

Ενημερώνουμε οτι ουδεμία σχέση έχουμε με τους απατεώνες που προσπαθώντας να μιμηθούν (και πάλι) τον αγώνα του ΣΥΓΑΠΑ και του Χαμόγελου του Παιδιού, στέλνουν μηνύματα για οικονομική ενίσχυση. Προσπαθούν να εξαπατήσουν μέλη των παραπάνω συλλόγων αλλά και ευαισθητοποιημένους πολίτες ώστε να αποσπάσουν χρηματικά ποσά προς ίδιον όφελος. Αυτο-ονομάζονται 'ΓΟΝ.ΙΣ', κλέβοντας έτσι τα χαρακτηριστικά του ΣΥΓΑΠΑ που είναι ΓΟΝΕΙΣ, ΓΟΝΕΑΣ, goneas, gonis, κτλ καθώς και αυτά του Χαμόγελου που είναι το έμβλημα και τα σχετικά με παιδί θέματα. ΣΥΓΑΠΑ: http://www.sos-sygapa.eu/

Παρασκευή 5 Αυγούστου 2011

ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΓΙΑ ΑΠΟΦΥΓΗ ΔΙΑΖΥΓΙΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ: Γονείς προσέξτε

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΔΡΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
ΣΥ.Γ.Α.Π.Α. http://www.sos-sygapa.eu/  / http://goneas.blogspot.com/
Φράγκων 19, Θεσσαλονίκη. Τηλέφωνο: 2310524285 και 6942989785
Σεμινάριο στα Καμένα Βούρλα: Σάββατο 20 Αυγούστου, ώρα 9μμ, στο ξενοδοχείο 'ΓΑΛΗΝΗ':
http://www.booking.com/hotel/gr/galini-wellness-spa-resort.el.html?aid=311943;label=kamena-vourla-IM20zCUP7kTzY5N9MfczdAS1017686166;sid=0bed7d96810fa72b92919c5d033afc20

Ο ΣΥΓΑΠΑ, στα πλαίσια της ενημέρωσης των πολιτών για τις καταστροφικές συνέπειες των διαζυγίων και τις επιπτώσεις στα παιδιά, όπως και του ντροπιαστικού τρόπου απονομής 'οικογενειακής δικαιοσύνης', διοργανώνει σεμινάριο σε γονείς αλλά και σε νέους και σε λιγότερο νέους.