Αλλαγή ορισμού της μητρότητας

The changing face of motherhood. Throughout our evolution motherhood has been positioned within supportive social frameworks — allowing mothers to develop the essential primary bonds with their infants and children, but also allowing them to be additionally productive members of the groups in which they lived. By the late Stone Age, when most of the evolutionary forces that have shaped our ways of living and even the manner in which the circuits of our brains are ‘wired’ had occurred, the role of women, including mothers, as gatherers of food was crucial to survival. The sharing of at least some of the childcare responsibilities was what allowed this adaptive arrangement to flourish.So, what, if anything, has changed over the 30,000 years of so since the Upper Palaeolithic days of our hunter-gatherer Stone Age communities? Can mothers in the 21st century, with all the advanced technology and communication systems and the modern conveniences that we now take for granted, now dispense with alloparents (or their equivalent) and happily raise their children single-handedly (or with just one male partner) within the much diminished ‘nuclear’ family size? Or do mothers have the same ‘primeval’ needs for support in their role as the primary guarantors of the future of the human species that they have always had?It is, of course, impossible to trace the changing face of motherhood and the complex social networks in which mothers have found themselves over this vast expanse of time. The evidence from archaeology and anthropology may give us some clues, but without first-hand accounts from mothers themselves, and from those in their families and social networks, we can only make guesses as to what motherhood really looked like.We can, however, plot the changing face of motherhood in more recent times and examine more precisely what has changed, on the surface at least, and predict where motherhood might be going in the future. From the 1960s we have witnessed an explosion in the collection of statistical data that have focused on population compositions, family sizes, working mothers, etc. From the 1970s we have also had the benefit of more fine-grained surveys that have asked questions specifically related to the roles of mothers and their relationship with families and the wider community. On the basis of these forms of evidence we have sought to answer some specific questions about the changing face of motherhood and determine the extent to which modern ‘solutions’ to motherhood are more or less beneficial than the solutions of the past.Click here to download the report in pdf format.The Changing Face of Motherhood research was commissioned by Procter & Gamble (P&G)
http://www.sirc.org/publik/changing_face_of_motherhood.shtml

Εκθεση αρχειακού υλικού του ΣΥΓΑΠΑ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

https://www.facebook.com/events/362402027132766/

• • Το Σάββατο, 31 Μαρτίου 2012 ώρα 7:00 μ.μ.

• στην αίθουσα Παρτιζάν-Πείραμα, Βαλαωρίτου 28, στη Θεσσαλονίκη θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση όπου

• θα εκτεθούν: εφημεριδες, περιοδικά, βιβλία, κείμενα και φωτογραφίες εκδηλώσεων, βίντεο. Επίσης, θα γίνει παρουσίαση του έργου για την οικογένεια και τα παιδιά των διαζυγίων. www.sos-sygapa.eu www.peirama.gr

Πατέρας έχει ανάγκη για το παιδί του

K.Σπιταλα Νικο, ειμαι ενας απο τους εκατομμυρια χωρισμενος πατερας με την επιμελεια ενος αγοριου 3 χρονών. Δυστυχώς για μενα μολις σήμερα έμαθα για εσας και άκουσα τα καλύτερα. Λέγομαι Σ. Π. διαμένω στην Κω,ειμε 31 χρονών και ειμαι χωρισμένος με ενα παιδί υπο την επιμέλεια μου, δεν εχω την δυνατότητα να έρθω με επικοινωνία μαζι σας, θέλω να μάθω πολλά από εσάς για εσάς, δεν εχω την δυνατότητα να ειμαι καθημερινά στο ιντερνετ αλλά χάρηκα παρά παρά πολύ που έμαθα οτι υπάρχει αυτός ο σύλλογος και εύχομαι κάποια στιγμή να μιλήσω μαζί σας, θα ηταν μεγάλη μου τιμη να μιλήσω με εναν άνθρωπο αξιο σαν εσάς, εμένα το κινητό μου ειναι..... Kαλο σας απόγευμα και συγχαρητήρια για οτι εχετε κάνει μεχρι τώρα!!!
ΕΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ..!  Maria Tanti 
ΠΑΤΕΡΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΩ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΤΟΥ 3 ΧΡΟΝΩΝ ΓΙΟΥ ΤΟΥ ΕΧΕΙ ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ: ΡΟΥΧΑ ΝΟΥΜΕΡΟ 3-4 ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΑ ΚΑΙ ΓΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ, ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΝΟΥΜΕΡΟ 25-26, ΠΑΝΕΣ ΝΟΥΜΕΡΟ 5 ΚΑΙ ΓΑΛΑΤΑ ΕΒΑΠΟΡΕ.( ΠΑΝΕΣ ΚΑΙ ΓΑΛΑΤΑ ΟΤΙ ΜΑΡΚΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ). Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΡΟΥΧΑ ΝΟΥΜΕΡΟ L-XL , ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΝΟΥΜΕΡΟ 43 ΚΑΙ ΕΙΔΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ. ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΥΝΤΙΝΙΣΜΟ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ.Nelly-Despoina Kariadi ΚΑΙ Maria Tanti. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ..! 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ο ΣΥΓΑΠΑ σας προσκαλεί την Κυριακή 11 Μαρτίου 2012, ώρα 7μμ, στον εξώστη/ισόγειο του ξενοδοχείου ΤΙΤΑΝΙΑ (Πανεπιστημίου 52, http://www.titania.gr/2008/default_EN.asp).

Θα πραγματοποιηθεί παρουσίαση των βιβλίων του Δρ Νίκου Σπιτάλα 1) 'Το Κοινωνικό Κίνημα των Διαζευγμένων' και 2) 'Ιστορίες Διαζυγίων'. Επίσης, θα κόψουμε τη βασιλόπιτα και θα κάνουμε ενημέρωση των δραστηριοτήτων και απολογισμό. Θα μιλήσει η κυρία Λιάνα Καλλιέρου για το κίνημά μας και θα γίνει οργάνωση δράσεων στην Αθήνα.

Τηλέφωνα επικοινωνίας: 6942989785 / 2521034910 / 2310524285 / 2106411977.

Ενημερωθείτε: www.sos-sygapa.eu   /   http://sygapadramas.blogspot.com/2012/03/blog-post.html 

 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ
Βιβλία του Νίκου Σπιτάλα, Προέδρου του ΣΥΓΑΠΑ (Μπαμπά σ'αγαπώ).
1) Το βιβλίο του Δρ Νίκου Σπιτάλα: 'Ανθρώπινα Δικαιώματα, Κινήματα και
Επαναστάσεις - Το Κοινωνικό Κίνημα των Διαζευγμένων', εκδόσεις
www.iwite.gr.
Διαβάστε περισσότερα:
http://spitalas.blogspot.com/2012/02/blog-post_08.html#more

ΣΥΓΑΠΑ _ Κίνημα Διαζευγμένων: Καλλιέρου-Σπιτάλας

WWW.SOS-SYGAPA.EU
Από την παρουσίαση του Βιβλίου: 'Το Κοινωνικό Κίνημα των Διαζυγίων', Νίκου Σπιτάλα, εκδ. iwrite, Θεσσαλονίκη, 26 Φεβρουαρίου 2012
Λιάνα Καλλιέρου: ψυχολόγος, συγγραφέας και υποστηρικτής του κινήματος ΣΥΓΑΠΑ
<iframe frameborder="0" width="320" height="240" src="http://www.dailymotion.com/embed/video/xp6ah3"></iframe><br /><a href="http://www.dailymotion.com/video/xp6ah3_yyyyyyy-yyyyyy-yyyyyy-yyy-yyyyyy-yyyyyyyyy-gonsis-gonis-3_people" target="_blank">&Pi;&Alpha;&Tau;&Epsilon;&Rho;&Alpha;&Sigma;-&Sigma;&Upsilon;&Gamma;&Alpha;&Pi;&Alpha; : &Gamma;&Omicron;&Nu;&Epsilon;&Iota;&Sigma; &Kappa;&Alpha;&Iota; &Pi;&Alpha;&Iota;&Delta;&Iota;&Alpha; &Delta;&Iota;&Alpha;&Zeta;&Upsilon;&Gamma;&Iota;&Omega;&Nu;...</a> <i> από <a href="http://www.dailymotion.com/spitalas" target="_blank">spitalas</a></i>

Κοπή Βασιλόπιτας ΣΥΓΑΠΑ-Βιβλιοπαρουσίαση

Αδυνασία του Ε. Παπάνη

Αδυνασία- Αφιερωμένο στους χωρισμένους γονείς

Του Ευστράτιου  Παπάνη, Επίκουρου  Καθηγητή  Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου- ψυχολόγου, 

Η οργή που μετατρέπεται σε πικρία, η ελπίδα που λιγοψυχεί και περιχαρακώνεται, η ματαίωση που αρχίζει να πολιορκεί την παραμυθία. Ο χρόνος ανεπαρκής, κοροϊδεύει με το αδυσώπητο πέρασμά του και εξαπατά με τις εναλλαγές.

Αμηχανία, συγκάλυψη, καχυποψία, επιφυλακτικότητα, νοσταλγία, απελπισία, λόγια που ματαιοπονούν να νικήσουν τη σιωπή, στοργή, που αγωνίζεται να διατηρηθεί και να χωρέσει μέσα σε μερικές ελάχιστες ώρες. Παιδιά, που προσποιούνται πως δε βαριούνται ή που λυγίζουν μη υπομένοντας το δίλημμα.

Παιδιά, που μηχανεύονται, που χειρίζονται, που καρκινοβατούν με μια πληγωμένη αυτοεκτίμηση, που εξαπατούν το πένθος, που εξοικειώνονται με τον αποχωρισμό και διαρκώς αναπαράγουν το ίδιο αμείλικτο ερώτημα: Γιατί δεν μπορούμε να έχουμε και τους δυο.

Η στιγμή του αποχωρισμού, που απειλεί τον αυθορμητισμό, γελοιοποιεί τη γνησιότητα και συμμαχεί με την αθέλητη επιστροφή σε μια ανενδοίαστη, επίπλαστη καθημερινότητα. Η αγάπη  ξανά σε πρόγραμμα, οριοθετείται, καθορίζεται, μονοπωλείται και περιγράφεται από νόμους, ασφαλιστικά μέτρα, παλινωδίες, μάχες για τη λεπτομέρεια και συμβάσεις.

Οι γιορτές τελειώνουν και τα παιδιά πρέπει να επιστρέψουν στον κηδεμόνα, που έχει ορίσει κάποιο βιαστικό δικαστήριο, υπακούοντας σε νόμους ανθρώπινους, ελλειμματικούς, ανεπεξέργαστους και άκαμπτους.

Οι λύσεις του Σολομώντα ανεπίκαιρες και η δικαιοσύνη κρούει πρύμναν ενώπιον της μεροληψίας, των στερεοτύπων και της μοναδικής διεξόδου: Της συγκηδεμονίας. Αν κάποιοι δεν επιτυγχάνουν ως σύζυγοι, δεν έχουν αποτύχει ως γονείς. Και κανένας σύγχρονος νομοθέτης δεν έχει την ισχύ να επιμερίσει την αγάπη και να αποφανθεί με βεβαιότητα για το ορθό.

Ο πατέρας, που αγνοείται, που εκδιώκεται, που απομακρύνεται, που ηττάται, που καταδικάζεται από την γονική αποξένωση και που ονειδίζεται από την ισοπεδωτική πραγματικότητα των τέκνων του, της τόσο απόμακρης και ανοίκειας πλέον από αυτήν, που κάποτε είχε ζήσει και συν-διαμορφώσει.

Ο πατρικός ρόλος υπό διωγμό, τόσο λησμονημένος από τους τηλεοπτικούς ψυχολογίζοντες, τόσο κακοποιημένος από τους θιασώτες των εύκολων διαζυγίων, τόσο αποδεκατισμένος από τις κίβδηλες μετριότητες του προοδευτισμού και τις υστερικές μαινάδες της σεξουαλικής επανάστασης.

Ο πατρικός ρόλος, που υποβαθμίζεται, αλλοιώνεται, λοιδορείται και αποψιλώνεται στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης χειραφέτησης και ενός ακήρυχτου πολέμου των δύο φύλων, ο οποίος τεχνηέντως διατηρείται ακόμα και στις μέρες μας, επιδοτούμενος από ευρωπαϊκά προγράμματα και χορούς εκατομμυρίων.

Δεν υπάρχει ανισότητα εκεί που πλεονάζει η αγάπη, εκεί που προπορεύεται το ‘ους ο Θεός συνέζευξεν, άνθρωπος μη  χωριζέτω’.

Δεν υπάρχει βία και απορία εκεί που το οικοδόμημα στεριώνει με τη συναίνεση και την κοινή προσπάθεια. Δεν υπάρχει αντίθεση εκεί που η φροντίδα είναι συνώνυμη με την καρτερία, το σεβασμό, την τρυφερότητα και τη μέριμνα. Αλλά επικρατεί σπαραγμός σε όσες οικογένειες η φιλαυτία ποδοπατεί τη σύνεση και ο ατομισμός εμπαίζει την ηθική.

Η μόνη επίκαιρη και ανεκτή απάντηση της κοινωνίας στις τερατώδεις συνέπειες του διαζυγίου, που ο νόμος θα μπορούσε να ορίσει, είναι η υποχρεωτική εκπαίδευση των γονιών μετά το χωρισμό στην από κοινού επιμέλεια των τέκνων, στην ψυχολογική υποστήριξη της εν διαστάσει οικογένειας και στην κατάρτιση κοινών δραστηριοτήτων και προγραμμάτων προς χάριν των παιδιών.

Όλα τα υπόλοιπα πηγάζουν εκ του πονηρού και εγγυώνται προσωπικότητες, που σαγηνεύονται από τη νεύρωση και την κατάθλιψη: Και πάντα έρχεται η ώρα, που τα παιδιά θα αναζητήσουν πεισματικά τον απόντα γονέα, θα επιρρίψουν ευθύνες και θα αποδειχθούν οι πιο στυγνοί και αλύγιστοι κατήγοροι. Όμως,  ο χαμένος χρόνος δεν θα μπορεί με τίποτα να εξιλεωθεί και η ευκαιρία θα είναι πια απούσα.

Αλλά παρά τις αιτιάσεις και τις εκλογικεύσεις, ο νους μας αυτές τις μέρες τις γιορτινές, τις επιδεικτικές και τις παράφορες, τις εποχές τούτες, που καραδοκούν να φαλκιδεύσουν τη νηφαλιότητα, και να καταποντίσουν την ψυχική γαλήνη, ας στραφεί στους γονείς εκείνους -άνδρες και γυναίκες- που στερούνται τα παιδιά τους ή που υποχρεώνονται να τα χαρούν για λίγο μέσα σε ένα πνιγηρό και οριοθετημένο και τεχνητό περιβάλλον. Γιατί ίσως η μόνη μορφή αθανασίας που διαθέτει ο άνθρωπος είναι τα παιδιά και η στέρησή τους ισοδυναμεί με όλεθρο.

http://psixologikosfaros.blogspot.com/2012/01/blog-post_06.html